บุรีรัมย์(ฯ)ต่ำกว่าสะดือ

Hot Character Under the Navel
แปลว่า
ตัวละครสุดร้อนแรงใต้สะดือ ครับ (โห คิดแล้วสยิวกิ้ว)

จริงๆก็ตั้งชื่อให้มันดูไฮโซไปงั้นแหละ
แค่อยากให้ผู้ที่ติดตามบล็อกของผมได้มีส่วนร่วมอะไรเล็กๆน้อยๆ
ก่อนที่จะจากกันอย่างเป็นทางการ เท่านั้นเองครับ

ด้วยเหตุนี้
ผมจึงจัด ฮอตโหวต ขึ้นมา
เพื่อหยั่งเสียงว่าตัวละครใดในบล็อกจะได้รับคะแนนประชานิยม
จากผู้แวะเวียนเข้ามาอ่านบล็อกบุรีรัมย์(ฯ)ต่ำกว่าสะดือแห่งนี้มากที่สุด

หนึ่งคนหนึ่งเสียงเท่านั้นนะครับ ห้ามตุ๊กติ๊ก อิอิ

และแล้วเวลาอันสมควรก็มาถึงแล้ว
ขอเสียงปรบมือให้กับเขาเหล่านี้ด้วยครับ
(เรียงตามชื่อไฟล์ที่ผมมีละกันนะครับ)



V1
น้องบี สาวน้อยผู้เสียสละ




V2
ครูบ๊วย ชายผู้เป็นแรงบันดาลใจให้กับชื่อบล็อกของผม




V3
เสือดิ๊ง คู่แข่งของต้อย แอ็คเนอร์





V4
น้องแขก สาวน้อยผู้มีแววตามุ่งมั่น
อันไม่สมควรจะได้เข้ามาเกลือกกลั้วกับบล็อกนี้





V5
โล้น เพื่อนผู้ซื่อสัตย์
คนนี้มาพร้อมออปชั่น รถแลนเซอร์ซีเดีย(ซึ่งไม่ใช่ของโล้น)




V6
เด็กชายออย หนุ่มน้อยคาสโนว่า




V7
ผอ.สุพจน์และมาดามโพธิ์ศรี




V8
น้องวีวี่ สาวแบ๊วคิกขุ อิคุอิคุ สไตล์ขแมร์




V9
น้าแต้ ต้นตำรับแกงมหาภัย



ชอบ V ไหนเป็นพิเศษก็ทิ้งคอมเมนท์ไว้ได้นะครับ (ไม่รู้เหมือนกันทำไมต้องเป็นตัว V)
หรือถ้าไม่ได้ประทับใจที่เจ้าตัว แต่ชอบบล็อกช่วงเอนทรี่ของใครเป็นพิเศษก็โหวตให้ V นั้นได้เช่นกันครับ
(ไม่ต้องลงชื่อจริงในการโหวตก็ได้ครับ)

เอาเป็นว่า
ผมจะปิดรับโหวตเพื่อรวบรวมคะแนน
ตามเวลาที่ผมเห็นว่าสมควรก็แล้วกันนะครับ


ขอให้สนุกกับการโหวต+คอมเมนท์นะครับ



อ่อ
ว่าแล้วก็ขอประชาสัมพันธ์บ้านใหม่
ตอนนี้ผมย้ายไปประจำอยู่ที่บล็อก "ไม่รู้_สนุกตรงไหน?" http://learningbyliving.exteen.com แล้วนะครับ
อย่าลืมติดตามไปเยี่ยมชมนะคร้าบ
ขอบคุณหลายๆ

เค้าว่ากันว่าในยามที่คนเราใกล้จะสิ้นใจ
ภาพความทรงจำเก่าๆจะหวนพรั่งพรู หลั่งไหลย้อนกลับราวกับลืมใส่วิสเปอร์แบบมีปีกไปเสียสนิท
นั่นก็เป็นเรื่องที่เค้าเล่ากันมา

ตอนนี้บล็อกบุรีรัมย์(ฯ)ก็ได้ก้าวมาถึงเอนทรี่สุดท้ายแล้ว
หากจะเปรียบไปก็คงไม่ต่างจากคนที่กำลังหายใจรวยรินอยู่รอมร่อ
ภาพในอดีตก็เลยหวนกลับมาอีกครั้ง













"ชีวิตคือการเดินทาง"
ผมชอบคำเปรียบเปรยนี้มากที่สุด

เพราะแม้ในขณะที่เรานั่งอยู่เฉยๆ
ขณะเดียวกันนั้น เราก็กำลังเดินทางเช่นกัน
เพียงแต่
เป็นการเดินทางข้ามผ่านกาลเวลา เท่านั้นเอง

...
ในระหว่างการเดินทางของชีวิต คนเราอาจได้พบกับประสบการณ์มากมายหลายอย่างซึ่งแตกต่างกันไปตาม "วิถี" ของแต่ละบุคคล
อยู่ที่ว่าในช่วงเวลาที่เราเดินทางนั้นเราให้ความสำคัญกับอะไรเป็นพิเศษ

ส่วนผม
ผมให้ความสำคัญกับผู้คนที่ผมได้ผ่านพบ

บางคนอาจจะเข้ามามีบทบาทกับชีวิตของเรามากมาย
อย่างเพื่อนๆเช่นครูบ๊วยและเสือดิ๊ง
แต่บางคน
อาจจะเป็นการพบเพียงครั้ง
แต่ผูกพันตลอดไป...

...
ในระยะเวลากว่าห้าเดือนที่ผ่านมา นับตั้งแต่ออกค่าย
ทุกคน และ ทุกสิ่ง ต่างก็แปรผันไปตามกาลเวลา ตามกฏของจักรวาล

น้องแขก... สอบเข้าคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเฉลิมกาญจนาได้แล้ว
ครูบี ผู้มีอุปการะคุณสำหรับเราชาวค่ายอย่างมาก
ตอนนี้ก็ได้ย้ายออกจากโรงเรียนโนนเสน่ห์แล้ว...
ต้นการะเวก... ตอนนี้ก็คงกำลังเติบโตและพยายามพันขึ้นไปให้ร่มเงากับเด็กๆ
อาคารจุฬาฯ... ยังคงเป็นแหล่งการเรียนรู้ให้กับเจ้าตัวเล็กในโรงเรียนโนนเสน่ห์อย่างแข็งขัน
แล้วเด็กๆล่ะ กำลังเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ที่ดีไหมหนอ?

คุณพ่อและคุณแม่ของครูบ๊วย ผมหวังว่าท่านทั้งสองคงสบายดี
ยังคงแข็งแรงและมีความสุขเช่นเดิม
ในการเดินทางครั้งนี้ ผมได้รับการรับรองและเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นอย่างดีจากท่านทั้งสอง ซึ่งผมรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

ผอ.สุพจน์ เป็นครูนักพัฒนาที่น่าชื่นชมและเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับครูไทยเป็นอย่างยิ่ง
คำว่า "เรียนรู้ตลอดชีวิต" เป็นคำที่ผมได้เรียนรู้จากบุคคลท่านนี้

คุณแม่โพธิ์ศรี เป็นคุณแม่ที่ให้ความรักและความอบอุ่นแก่ลูกๆเสมอ
และท่านสามารถเลี้ยงดูให้ลูกๆของท่านเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีความคิดความอ่านที่ดี เป็นคนเก่ง ดี และมีความสุขในเวลาเดียวกัน--โดยไม่ต้องยึดตามนโยบายของกระทรวงศึกษาฯเลย

ครอบครัวปุยะติ เป็นครอบครัวตัวอย่างที่ดีให้กับทุกครอบครัวเสมอ--ผมหมายความอย่างที่ผมพูดอย่างนี้จริงๆทุกครั้งที่ผมพูด

จนถึงเวลานี้
ผมรู้สึกขอบคุณทุกๆคน
ที่ผ่านเข้ามาใน "การเดินทาง" ของผม

ขอบคุณที่เข้ามาบอกอะไรบางอย่าง ให้ผมได้เรียนรู้

ขอบคุณที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตของผม

และ
ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาตลอด

ขอบคุณมากครับ 

-อโลหะ-
สะ(ดือ)โยนาระ
16 ส.ค. 2552